(I) Ai miña señora, sempre temín, desde que vos vin, isto que hoxe me vén de vós: marchardes vós e eu ficar aquí, onde nunca máis acharei outra cousa de que eu poida obter pracer nin que me faga perder a coita que de vós me vén!  

(II) A coita, certamente, xa non a perderei e non me atrevo a vivir sen vós! E tende por certo que enlouquecerei así que afaste os meus ollos de vós e non vos vexa onde vos soía ver: nunca Deus me deixe máis alí vivir! (III) Porque para o meu propio mal vos vin eu, miña señora, para vos ter que desexar sempre, e perdín o gusto e o desexo por todo canto eu no mundo soía amar: todo isto me fixestes vós perder! Fíxome Deus, para o meu propio mal, amarvos!  
(IV) Foi para a miña desgraza, xa que eu por sempre vos desexarei no meu corazón, que nunca máis perderá a gran coita que sinto, porque nada verei que me poida alegrar, agás verme morrer por vós.