(I) Por que me desamades (vós), a mellor das mulleres que eu coñezo? Coido que non gañades nada do mal que eu por vós padezo: soportei días moi difíciles pola ira que me mostrades. E teño razón, xa que me afastades da cousa que máis amei: (II) de vós! E sabede, de certo, que non desexei outro amor, e, se vós credes outra cousa, eu facilmente sufrirei dano por iso, e pídovos, por Deus, que non o fagades, pois por vós me condenarei. Sinto consolo ao saber que pouco vivirei se non pensades máis en min.  

(III) Moitos me preguntan por que teño este pensamento, e a min atorméntanme os que me interrogan; teño logo que procurar, sen vontade, unha razón para me librar (de responder), e evitar que eles sintan rancor, e proceder niso con cautela.  

(IV) Sinto un gran pesar cando me vou deitar, mais estou máis descansado porque xa non lles teño que falar; xazo lonxe deles para que non me sintan queixar. Ben podedes xurar que un amor tal nunca existiu de ningún home nacido no mundo.  

(V) Xuraríavos unha cousa, e debédelo crer: que nunca máis volvería amar se desta vez sobrevivo, cando a vós, a quen amaba, vos perdín tan sen razón. Que pracer sentides en me matar, que vos servía? (VI) Porque non me recibiría Aquel que me fixo nacer, nin eu vos podería soportar tal sufrimento, pois por nada podería, tras me deitar, adormecer. Pensar na vosa fermosura deberíame axudar.