(I) Os namorados que troban de amor debían todos facer un gran dó e non experimentar ningún pracer porque perderon tan bo señor como o rei Don Denis de Portugal, de quen ninguén, aínda que sexa calumniador, pode dicir ningún mal.
(II) Os trobadores que despois ficaron no seu reino e no de León, no de Castela e no de Aragón, nunca trobaron despois da súa morte; e dos xograres vos quero contar: nunca recibiron panos nin diñeiro e desexaron moito o seu ben.
(III) Os cabaleiros e cidadáns que recibiran diñeiro deste rei, e tamén as damas e os escudeiros, debíanse matar coas súas propias mans porque perderon tan bo señor, de quen ben podo dicir sen medo que non ficou outro coma el entre os cristiáns.
(IV) E máis vos quero dicir deste rei e dos que por el eran beneficiados: debían abandonar este mundo cando el morreu, por canto eu vin e sei, pois el foi un rei moi proveitoso e agradábel e trobador de amor: non podería dicir (con palabras) todo o seu ben.
(1) Mais quérome confortar con isto no seu neto, que o vai semellar en facer feitos de moi bo rei.