(I) Señora, marabíllome de vós porque vos pesa que vos ame, e a Deus debo agradecer moito porque me dispuxo isto, señora, que vos vexo para vos preguntar sobre iso e para vos dicir aínda outra cousa: que non vos quero ben por vontade miña.

(II) Mais, señora, fun desgrazado cando Deus fixo que vos vise por primeira vez, que non me fixo morrer alí mesmo, pois así eu sería amparado, ou por perder entón o siso, xa que, infelizmente, despois non tería temor de vós nin de quen teño que temer por vós!

(III) E, miña señora, por Deus, que fixo que o voso prez fose máis louvado polo mundo e que vós valésedes máis que as outras donas, xa que eu, desventurado, sen remedio, vos amo contra a miña vontade, dicídeme por que iso vos causa pesar, cando eu, señora, que en mal día nacín, (1) non espero de vós, por quen me vén moito mal, mentres eu viva, máis que desexo e afán e preocupación.