I. Edicións críticas: Nunes (1973 [1928]: 402-403); Zilli (1977: 125-126 [= LPGP 413]); Cohen (2003: 466); Littera (2016: I, 484).
II. Outras edicións: Monaci (1875: 288); Braga (1878: 158); Machado & Machado (1956: V, 344-345).
1 Amigo] Amigo(s) V 3 sazon] saçon V 6 morrer] moirer B 10 quisera que veessedes] quisa veesededes B 13 coraçon] coracō B 15 sazon] (sa) sazō B 19 Vós] Dos B 20 nos] nos BV; averra] a ueira B 21 vosso] uoso V; vez ja] nona B : uezia V 22 al] om. B
5 querades] que[i]rades Nunes, Littera 8 atal] a tal Nunes, Zilli, Cohen, Littera 10 veessedes] vẽessedes Zilli 11 querades] que[i]rades Nunes, Littera 17 querades] que[i]rades Nunes, Littera 21 pas[s]’o] pas’o Zilli 23 querades] que[i]rades Nunes, Littera
(I) Amigo, vós non queredes ter en conta nada que non sexa o voso, e non prestades atención ao momento nin á ocasión en que vindes falar comigo, e non queirades, amigo, facer que por culpa vosa morramos os dous, (II) pois o outro día chegastes aquí en tal momento que tiven tal pavor por iso que, por ser señora deste mundo, non quixera que viñésedes alí, e non queirades, amigo, facer que por culpa vosa morramos os dous.
(III) E quen ama de corazón unha muller, segundo creo, esfórzase por ocultarse e procura o tempo e a ocasión para ir onde ela está, e a vós iso non vos pasa, e non queirades, amigo, facer que por culpa vosa morramos os dous.
(IV) Vós non mirades nin a ben nin a mal nin o que despois disto nos acontecerá, senón que se cumpra o voso (desexo) xa dunha vez, mais neste asunto é moi necesario outro (comportamento), e non queirades, amigo, facer que por culpa vosa morramos os dous.
Esquema métrico: 10a 10b 10b 10a 10C 10C (= RM 160:101)
Encontros vocálicos: 21 vosso‿ũ·a
Os catro versos da derradeira cobra (que non presenta refrán en BV) foron marcados en B por Colocci como se constituísen unha fiinda, talvez por non ter sido copiado o refrán na última estrofa.
O verbo catar pode rexer a preposición a (catar a nulha ren se ao vosso non) na acepción ‘considerar, ter en conta, ponderar’.
Fronte a Nunes e Littera, mantemos o querades da lección manuscrita por se tratar da forma etimolóxica do presente subxuntivo de querer (< quaeram, quaeras etc.), forma minoritaria con presenza indubitábel na lingua medieval e no corpus poético trobadoresco.
Os pronomes persoais mí e vós, formas oblicuas tónicas, cumpren función de CD sen preposición (fazer / per vossa culpa mí e vós morrer), feito bastante frecuente na lingua trobadoresca.
A construción chegar atal sazon non precisa preposición a, que todos os editores precedentes tiraron da deglutinación de atal (*chegastes aqui / a tal sazon).
Utilizamos cookies de terceiros con fins analíticos para poder coñecer os hábitos de navegación (por exemplo, páxinas visitadas). Lembre que, se aceptar cookies de terceiros, terá de as excluír das opcións do seu navegador ou do sistema ofrecido por terceiros.
Clique no botón correspondente para aceptar ou rexeitar as cookies: