I. Edicións críticas: Nunes (1973 [1928]: 130-131); Cohen (2003: 197); Víñez Sánchez (2004: 174 [= LPGP 364]); Littera (2016: I, 414).
II. Outras edicións: Monaci (1875: 125); Braga (1878: 60); Machado & Machado (1952: III, 396-397).
III. Antoloxías: Torres (1977: 531); Diogo (1998: 125).
1 que[i]xa] quexa B : quera V 2 faço] faco BV 3 por mí o] por mi(o) o V 4 desensandecer] defensam decer B 7 muito] muyro V; fiz] fez B 8 e] et BV 9 estar] estrar V 10 eu] on B : en V; guarecer] touorecer V 11 e] et B; diz] diz’ B
(I) O meu amigo quéixase de min, amiga, porque non lle fago ben, e di que xa perdeu a razón por min e que eu podo devolverlle o xuízo; e eu non sei se el di a verdade, mais eu non quero por el facer algo prexudicial para min.
(II) Quéixase el moito, amiga, porque non lle fixen ben, e di que ten pavor de que me vexa prexudicada se el for morto por min, pois eu podo protexelo da morte; e eu non sei se el di a verdade, mais eu non quero por el facer algo prexudicial para min.
Esquema métrico: 2 x 10a 10b 10b 10c 10a 10C (= RM 183:3).
As formas como le[i]xar e que[i]xar (cfr. queixa no v. 7), con aparente absorción da vogal palatal por parte de /ʃ/, son certamente esporádicas no corpus (só en 38.6; 371.27; 637.1, 791.6, 1319.3, 7 e 14; 1547.20), e semellan ser produto de omisións por parte dos copistas: <quexume> A, <queixume> B queixume (238.3); <lexedes> A, <leixedes> BV leixedes (387.9); <quexume> B, <queixume> V queixum’e (785.2); <lexou> B, <leixou> V leixou (989.30); <lexou> B, <leyxou> V leixou (1319.7); <lexad> B, <leixad> V leixad[e] (1365.2).
Obsérvese unha rara mostra de confusión fiz / fez que se produce no proceso de copia en B, como acontece en 55.9, en que é necesaria a emenda editorial da lección manuscrita (fiz <fez> B).