734 [= Tav 101,10]
Q[u]iso-m’oj’un cavaleiro dizer

Q[u]iso-m’oj’un cavaleiro dizer,
amigas, ca me queria gran ben,
e defendi-lho eu, e ũa ren
sei per quant’eu i del pud’aprender:
tornou mui trist’, e eu ben lh’entendi
que lhi pesou porque lho defendi.
Quis-m’el dizer, assi Deus mi perdon,
o ben que mi quer a mui gran pavor,
e quiso-me logo chamar «senhor»,
e defendi-lho eu, e el enton
tornou [mui trist’, e eu ben lh’entendi
que lhi pesou porque lho defendi].
Falava mig’e quiso-me falar
no mui gran ben que m’el diz ca mi quer,
e dixi-lh’eu que non lh’era mester
de falar i, e el con gran pesar
tornou [mui trist’, e eu ben lh’entendi
que lhi pesou porque lho defendi].
E tenho que desmesura fiz i
porque lh’end’algũa ren non tornei i.
 
 
 
 
5
 
 
 
 
10
 
 
 
 
15
 
 
 
 
20

Manuscritos


B 719, V 320

Edicións


I. Edicións críticas: Nunes (1973 [1928]: 140-141 [= LPGP 670-671]); Cohen (2003: 206); Littera (2016: II, 156-157).
II. Outras edicións: Monaci (1875: 127-128); Braga (1878: 61); Machado & Machado (1953: IV, 13-14).
III. Antoloxías: Ferreiro & Martínez Pereiro (1996a: 171).

Variantes manuscritas


1 -m’oj’un] mouin V   6 pesou] persou V   19 tenho] tēho B : tħo V   20 tornei] toruey B

Paráfrase


(I) Un cabaleiro quíxome dicir hoxe, amigas, que me amaba, e prohibinllo eu, e estou certa dunha cousa polo que del puiden percibir: tornou moi triste, e eu ben entendín que lle pesou porque llo prohibín.

(II) Quíxome el dicir, así Deus me perdoe, con moito medo o moito que me ama, e quíxome logo chamar «senhor», e eu prohibinllo e el entón tornou moi triste, e eu ben entendín que lle pesou porque llo prohibín.

(III) Falaba comigo e quíxome falar do moito que el me di que me ama, e eu díxenlle que non lle valía de nada falar diso, e el con gran pesar tornou moi triste, e eu ben entendín que lle pesou porque llo prohibín

(1) E coido que niso obrei con desmesura porque non lle correspondín en nada.

Métrica


Esquema métrico: 3 x 10a 10b 10b 10a 10C 10C + 10c 10c (= Tav 160:179)

Encontros vocálicos: 20 tornei‿i

Notas


Texto
  • 19-20

    Repárese na repetición do elemento rimante na fiinda (o adverbio i), situación anómala na métrica trobadoresca. Véxase nota a 14.48-50.

  • 20

    A necesaria sinalefa torneii lembra dúas crases de secuencias similares que se rexistran no corpus da lírica profana, cales va’i nunha cantiga de Cogominho (323.18) e de’i nunha composición de Lopo Lias (1336.12).

Buscar
    Non se atopou ningún resultado