I. Edicións críticas: Nunes (1972 [1932]: 521-522 [= LPGP 431]); Littera (2016: I, 495-496).
II. Outras edicións: Monaci (1875: 363); Braga (1878: 199); Machado & Machado (1958: VI, 133-134).
III. Antoloxías: Álvarez Blázquez (1975: 220).
2 vos] uos BV 3 e] et B; vos] uos BV; eu] en B 4 mia] ma B 6 vos] uos BV; sempre] semȳ V 7 E] Es V; mia] ma B; per] por V 8 vos] uos BV 10 ceo sé] ceeocse B : ceeze V 13 coraçon] coracom B : corazom V 14 vos] uos BV 15 pesar] pessar BV 19 vos] uos BV 20 perça o sén] pca ou sem B
5 querades] queirades Nunes, Littera 10 par] por Nunes, Littera 17 querades] queirades Nunes, Littera 20 perça] perç(a) Nunes
(I) Moi ben vexo eu que polo amor que vos teño me queredes mal, e quérovos dicir outra cousa, abofé, ai miña señora: aínda que me queirades mal por iso, eu sempre vos amarei.
(II) E, miña señora, abofé, despois de saberdes que vos amaba desamástesme, ben o sei; mais, por Deus, que está no ceo, aínda que me queirades mal por iso, eu sempre vos amarei.
(III) O meu corazón non deixou, após vervos, de vos amar moito, e vós sentistes pesar por iso; mais, por Deus, que nunca mentiu, aínda que me queirades mal por iso, eu sempre vos amarei.
(1) Señora, sempre vos amarei, até que morra ou perda a razón.
Esquema métrico: 3 x 8a 8b 8b 8a 8C 8C (= RM 160:348) + 8c 8c
Encontros vocálicos: 20 perça‿o
Obsérvese a reiterada aparición de <uos> para a forma átona vos (vv. 2, 3, 6, 8, 14, 19).
Nos vv. 4 e 7 aparece a forma posesiva feminina ma en B: en principio, ma é tamén unha forma correcta (véxase nota a 104.18); porén, débese advertir que, en xeral, esta forma ma é produto dun erro de copia, como mostran as varias leccións <m\h/a> ou <m\h/as> dos apógrafos italianos: 599.13, 678.8, 966.8, 984.1, 1009.1, 1297.1. Para alén disto, en xeral a forma ma(s) aparece só nun dos cancioneiros, fronte aos restantes testemuños manuscritos coa forma <mia> ou <mha>: B vs. A (190.r1 na estrofa II, 197.9), AB vs. V (403.14, 404.1), V vs. B (505.3, 506.13 e 21, 554.10, 556.9, 557.17, 604.r2, 605.4 e 10, 609.4, 625.1, 636.1, 794.9, 859.3, 887.5 e r1 nas estrofas I-III, 966.8, 970.12, 992.3, 1000.16, 1002.r2 na estrofa III, 1165.r2 na estrofa I, 1453.4 e 7, 1457.3, 1459.r1 e r2 na estrofa II, 1468.1, 1469.2, 1470b.6, 1483.r), AV vs. B (887.5 e r1 nas estrofas I-III), e B vs. V (548.5, 632.1, 634.13, 645.9, 690.1, 1363.r2 na estrofa II).
A conxunción que, elemento inicial introdutorio do refrán, ten un claro valor concesivo (‘aínda que’).
Mantemos o querades da lección manuscrita por se tratar da forma etimolóxica do presente subxuntivo de querer (< quaeram, quaeras etc.), forma minoritaria con presenza indubitábel na lingua medieval e no corpus poético trobadoresco. Ao mesmo tempo, nótese a variación no refrán, que nas seguintes estrofas presenta a forma maioritaria queirades. Cfr. nota a 27.4.
A forma <ceeo> de B (en V a copia non é tan transparente) remite, en última instancia, ás duplicacións vocálicas frecuentes en certos hiatos, nomeadamente en -ão e -ao, cuxa aparición se multiplica na derradeira sección dos cancioneiros (as cantigas de escarnio e de mal dizer). Véxase nota a 115.30 e 485.20.
A pesar da existencia da P2 sees (1383.2), a P3 do presente de seer, descendente de sedet, é sempre sé, con crase vocálica (véxase 618.15, 776.13, 1050.18), por rimar sempre con é e/ou fe. Esta situación é similar á da prosa, onde o resultado arcaico see conta con poucos rexistros fronte á forma contracta sé (véxase CGPA, s.v. see, sé).
Anterior
